Siqaret çəkmək istəyirəm
Bu dəfə tüstünü havaya uçurmayacam
Çəkəcəm sinəyə
O da yanıb kül olsun deyə.
Siqaret kötüyünün ucunda közərən közə baxıb
Cəhənnəmi görməyə çalışacam
Bu dəfə kiçik siqaret çəkəcəm
Dünya sığacaq içinə öz dərdləriylə
Heç kəs hiss etməsin deyə
Köynəyi atacam sərgiyə.
Bu gün siqaret çəkdim mən yenə
Bitməsinə göz yaşı tökdüm deyəsən…
(Zeynəb Münzəvi)
(tarix yadımda deyil, dəftərə baxam gərək)
Ben hep mutlu bir ailede yaşamak istedim. Güler yüzlü insanlar olsun, hiç bir-birine sokak köpeği gibi bağırmasınlar. Seni böyle bir ailede büyüte bilmek oldu sonrakı isteğim. Özür dilerim oğlum, senin de benim gibi olmanı istemediğimden sen doğulmadan yıllar önce öldürdüm kendimi… Sen olmayasın diye. Sevgilerle annen. (Zeynəb Münzəvi 06.09.2010) NO COMMENT
Burada mən varam. Burada xəyallar gerçək olur. Körpə arzuların doğum evidir bura. Buranın Tanrısı mənəm. Uşaq ikən bir çoxlarımızın öz dünyası olur. Yaşlandıqca bu dünya inzivamıza çevrilir. Əslində hər kəsin öz inzivası var. Kimsə öz dünyasında nifrətini bağırır, kimsə sevgisini yaşayır, kimsə göz yaşlarından ibarət irmaqlar axıdır. Eqomun edam meydanı. “Şeytana giriş qadağındır” yazısı qapının kandarından asılıb. Nəfsimlə rinqə çıxıram burada. Hakimin qaldırdığı əl mənim əlim olur. Burada elə hakim də özüməm. Mən burada İncillər, Tövratlar, Quranlar yazıram. Dindarlar mənim buradakı Tanrılığımı qəbul etmir. Kənardan heçnə dəqiq görünmür. Heç nə haqda dəqiq bilmədən mühakimə yürütmək də düzgün deyil. Onlar anlamazlar! Sevirəm bu formada yazılmış ayəni.
Sevirəm inzivamı. Bəzən həyatı da sevirəm. Günahları daha çox sevirəm. Nə qədər təzadlı olsa da bəzən sən belə gəlirsən inzivama. Tənhalıq məkanında ikimiz. Ziddiyyətlər aləmiyəm. Və şeirlərimi, yazılarımı oxuyan oxucular inzivama kənardan baxaraq ekskursiya edirlər. Bağışlayın amma qapıdan içəri buraxmıram. Bir azca qonaqpərvər deyiləm.
(Məhbus Münzəvi)
Hər kəs öz dünyasında.. Hər kəs öz inzivasında insanlardan qaçaraq dünyasında sığınar. Ruhlar inzivadadır cisimlər tək olmasa da.
Təkliyə çəkilməkdir inziva, bağlamaq qapıları ruhuna – bu dünyadan uzaqlaşmaq. Çoxluq içində yoxluq – heç bir yerdə olmamaq. Qəlbində yalnız Yaradan – bir tək O səni tək buraxmaz. Çığırışlar, hayqırışlar – sonunda susqunluqlar başlar. Bu təklikdə böyüyərsən, ruh yaşın artar saniyə bə saniyə. Yorularsan… Hərkəsdən, hamıdan.. Dönərsən inziva adlanan ruh otağına. Bəzən söndürərsən işıqları, bəzən də günəşi yandırarsan bir şam misalı – qaranlıqları aydınlatsın deyə..
“Şu hayatta tek başına inzivada kalarak, sadece kendi sesinin yankısını duyarak, hakikati keşfedemezsin. Kendini ancak bir başka insanın aynasında tam olarak görebilirsin.” (Elif Şafak – AŞK)
Güzgüdəki əksinlə rastlaşdıqda bitməsini istərsən susqunluqların.Axtardığımız insan uzaqda deyil, bəlkə də görəməyəcəyimiz qədər yaxınımızdadır. Dəvət edərsən əlindən tutub inzivana. Cisimlər yan-yana olsa da sözlər danışmaz. Səssizlik özü çox uzun söhbətlərdir – birbirini danışmadan anlamaq.
Bəlkə də ömrüm inzivada keçdi içimə çəkilərəkdən…
(Zeynəb Münzəvi)
2011
TƏK ADAM
Soyuq və qaranlıq havada tək, küçələr ilə yol getmək, üşüyə-üşüyə.. Düşüncələrə dalmaq. Evlərin pəncərəsindən çölə saçılan işıq. Evlərdən gələn uşaq səsləri, isti abu hava. Sən soyuqdanmı titrəyərsən yoxsa yalnızlıqdanmı anlamayacaqsan. Dərindən nəfəs al, soyuğu qəlbində hiss et. Ətir… Bacalardan çıxan tüstü ətri… Sən təksən… Nə isti yuvan var, nə də işıqlı pəncərən.
Gedəcəksən yaşadığın mənzilə… Soyuq… Əynindəki pencəyi beləsoyunmayacaqsan soyuqdan. Sən evə gələrkən səni qarşılayacaq bir kimsən belə olmayacaq. Peçi qalayacaqsan, dünəndən qalan yeməyi qızdırmadan yeyəcəksən. Musiqinin səsini qaldıracaqsan. Küçədə gələrkən gördüyün işıqlı pəncərələr düşəcək yadına. İsti otağında tir-tir əsəcəksən. Ruhunun üşüdüyünü anlamayacaqsan. İsti bir qəhvə içəcəksən isinməkçün. Başını balınca qoyub düşünəcəksən. Üstüaçıq nə vaxt yatdığını belə bilməyəcəksən.
Səhər durub işə tələsəcəksən. Sonra iş bitdikdə eyni şeylər təkrarlanacaq…
Yol…
İşıqlı pəncərələr…
Ev…
Soyuq…
İsti qəhvə…
Düşüncələr…
VƏ TƏKLİK….
Zeynəb Münzəvi
(06.10.2011)
Gəzər küçələri, gəzər tinləri,
Səhərdən axşama təkdi bu adam.
Fil çəkə bilməzdi o çəkənləri,
İlahi, gör nələr çəkdi bu adam!..
Ürəyi sızladı dost yarasından,
Xəbəri olmadı öz yarasından,
Uçulan evinin xarabasından
Özgəyə təzə ev tikdi bu adam.
Bu gün o adamı gördüm güzgüdə;
Yox-yox, mən deyiləm,yox-yox, özgədi!..
İlahi, gör məni necə gizlədib,
Elə güzgüdə də təkdi bu adam…
Ramiz Rövşən
Çox qəribə hissdir bu
Səni dünən sevmirdim, bu gün sevirəm
Səni sabah da sevməyəcəm
Gözəl oyundur
(daha fazla…)
Rəsminə baxıb düşüncələrə dalıram… Biz çoxmu bənzəyirik? Səni də qəbul etmir dünya əhli, məni də. Sənə də baxışlar qəribədir mənə də. Sən də bu dünyadan deyilsən, mən də. Hmmm… Düşünürəm.. Düşünürəm… Gəl gülümsəyək. Sənin də baxışlarından kədər sezilir. Ağlamayaq… Niyə ağlamalıyıq ki? Onlar bizi anlamaz, anladıqlarını göstərsələr belə. Axı biz uzaylıyıq.. Yuxumuzu mələklər bəzəsin (yenə röyamızdakı işarətlərlə)
14.12.2010 03:32
Gedirəm… içimdə qəribə hisslərlə
Sanki bu yerə bir də gəlməyəcəm
Sevdiklərimə vida deyirəm
Sanki bir də görməyəcəkmişəm…
Səmanın üzünə baxıb
Tez-tez xəyallar qurardım
Gah kosmonavt, gah xalçaçı
Gah da bir səyyah olardım
Ulduzlar birdən sönəndə
Kimsə öldü düşünərdim
Başqa bir ulduzlar çəkib
Yeni həyat başladardım.
Hərdən səhralarda gəzib
Hərdən qütblərdə donardım
Qanadlanıb göy üzündə
Özüm dövrələr vurardım
Bir dənizin kənarında
Kiçik daxmamız da vardı
Biz dərdlərin arasında
Dünyanı xoşbəxt sanardıq
Bir uşaq tək xəyallardan
Bə’zən özüm də qorxardım
Birdən röyadan ayılıb
Əlindən möhkəm tutardım.
(08.02.2010)
Saxta gülümsəmələrinizi saxlayın! Onlar yalnız özünüzü aldatmağa yarayar.Yalan doğmalığınızı da gizlədin! Onlar məni aldadammaz.Yad insanlardan uzaq dur, onlar sənin ruhunu parçalar demişdi anam. Bağışla ana, düşündüm yadlar bir gün ruha doğma olar. Yanıldım dəfələrcə… Sonra baxdım ətrafıma hərkəs yaddı. Güzgüdəki əksimin dost olacağını düşündüm amma o da mənə əks oldu. Hara gedim, ana? Sınıq qapılardan səs gəlmir.Möhkəm darvazaları isə quduz itlər qoruyur…
“yolçu qəlbim yollar ortasında istiqamətsiz..”
Bir insan düzəldəcəm palçıqdan
Bütün insanlara nümunə olacaq atdığı addımla,
Bir insan düzəldəcəm
Allah mənə, mən palçığa qəzəblənmədən
Şəkil verməyəcəm üzünə
Qəlbini bəzəyəcəm naxışlarla ən öncə
İllərlə axtardığım mələk insanı
Beləcə dəvət edəcəm ömrümə.
Bir insan düzəldəcəm palçıqdan,
Fərqlənəcək bütün dostlarımdan
Bəzəməyəcəm üzünü rənglərlə
Bir heykəl kimi yerləşdirəcəm baş ucumdan
Gözümü açdığım hər zaman
Damdabacalar təki duracaq yanımda. (2010 fevral)
Zeynəb Münzəvi