Siqaret  çəkmək istəyirəm

Bu dəfə tüstünü havaya uçurmayacam

Çəkəcəm sinəyə

O da yanıb kül olsun deyə.

Siqaret kötüyünün ucunda közərən közə baxıb

Cəhənnəmi görməyə çalışacam

Bu dəfə kiçik siqaret çəkəcəm

Dünya sığacaq içinə öz dərdləriylə

Heç kəs hiss etməsin deyə

Köynəyi atacam sərgiyə.

Bu gün siqaret çəkdim mən yenə

Bitməsinə göz yaşı tökdüm deyəsən…

(Zeynəb Münzəvi)

(tarix yadımda deyil, dəftərə baxam gərək)

Ben hep mutlu bir ailede yaşamak istedim. Güler yüzlü insanlar olsun, hiç bir-birine sokak köpeği gibi bağırmasınlar. Seni böyle bir ailede büyüte bilmek oldu sonrakı isteğim. Özür dilerim oğlum,  senin de benim gibi olmanı istemediğimden sen doğulmadan yıllar önce öldürdüm kendimi… Sen olmayasın diye. Sevgilerle annen. (Zeynəb Münzəvi 06.09.2010)   NO COMMENT

Burada mən varam. Burada xəyallar gerçək olur. Körpə arzuların doğum evidir bura. Buranın Tanrısı mənəm. Uşaq ikən bir çoxlarımızın öz dünyası olur. Yaşlandıqca bu dünya inzivamıza çevrilir. Əslində hər kəsin öz inzivası var. Kimsə öz dünyasında nifrətini bağırır, kimsə sevgisini yaşayır, kimsə göz yaşlarından ibarət irmaqlar axıdır. Eqomun edam meydanı. “Şeytana giriş qadağındır” yazısı qapının kandarından asılıb. Nəfsimlə rinqə çıxıram burada. Hakimin qaldırdığı əl mənim əlim olur. Burada elə hakim də özüməm. Mən burada İncillər, Tövratlar, Quranlar yazıram. Dindarlar mənim buradakı Tanrılığımı qəbul etmir. Kənardan heçnə dəqiq görünmür. Heç nə haqda dəqiq bilmədən mühakimə yürütmək də düzgün deyil. Onlar anlamazlar! Sevirəm bu formada yazılmış ayəni.

Sevirəm inzivamı. Bəzən həyatı da sevirəm. Günahları daha çox sevirəm. Nə qədər təzadlı olsa da bəzən sən belə gəlirsən inzivama. Tənhalıq məkanında ikimiz. Ziddiyyətlər aləmiyəm. Və şeirlərimi, yazılarımı oxuyan oxucular inzivama kənardan baxaraq ekskursiya edirlər. Bağışlayın amma qapıdan içəri buraxmıram. Bir azca qonaqpərvər deyiləm.

(Məhbus Münzəvi)

Hər kəs öz dünyasında.. Hər kəs öz inzivasında insanlardan qaçaraq dünyasında sığınar. Ruhlar inzivadadır cisimlər tək olmasa da.

Təkliyə çəkilməkdir inziva, bağlamaq qapıları ruhuna – bu dünyadan uzaqlaşmaq. Çoxluq içində yoxluq – heç bir yerdə olmamaq. Qəlbində yalnız Yaradan – bir tək O səni tək buraxmaz. Çığırışlar, hayqırışlar – sonunda susqunluqlar başlar. Bu təklikdə böyüyərsən, ruh yaşın artar saniyə bə saniyə. Yorularsan… Hərkəsdən, hamıdan.. Dönərsən inziva adlanan ruh otağına. Bəzən söndürərsən işıqları, bəzən də günəşi yandırarsan bir şam misalı – qaranlıqları aydınlatsın deyə..

“Şu hayatta tek başına inzivada kalarak, sadece kendi sesinin yankısını duyarak, hakikati keşfedemezsin. Kendini ancak bir başka insanın aynasında tam olarak görebilirsin.” (Elif Şafak – AŞK)

Güzgüdəki əksinlə rastlaşdıqda bitməsini istərsən susqunluqların.Axtardığımız insan uzaqda deyil, bəlkə də görəməyəcəyimiz qədər yaxınımızdadır. Dəvət edərsən əlindən tutub inzivana. Cisimlər yan-yana olsa da sözlər danışmaz. Səssizlik özü çox uzun söhbətlərdir – birbirini danışmadan anlamaq.

Bəlkə də ömrüm inzivada keçdi içimə çəkilərəkdən…

(Zeynəb Münzəvi)

2011

TƏK ADAM

Soyuq və qaranlıq havada tək, küçələr ilə yol getmək, üşüyə-üşüyə.. Düşüncələrə dalmaq. Evlərin pəncərəsindən çölə saçılan işıq. Evlərdən gələn uşaq səsləri, isti abu hava. Sən soyuqdanmı titrəyərsən yoxsa yalnızlıqdanmı anlamayacaqsan. Dərindən nəfəs al, soyuğu qəlbində hiss et. Ətir… Bacalardan çıxan tüstü ətri… Sən təksən… Nə isti yuvan var, nə də işıqlı pəncərən.

Gedəcəksən yaşadığın mənzilə… Soyuq… Əynindəki pencəyi beləsoyunmayacaqsan soyuqdan. Sən evə gələrkən səni qarşılayacaq bir kimsən belə olmayacaq. Peçi qalayacaqsan, dünəndən qalan yeməyi qızdırmadan yeyəcəksən. Musiqinin  səsini qaldıracaqsan. Küçədə gələrkən gördüyün işıqlı pəncərələr düşəcək yadına. İsti otağında tir-tir əsəcəksən. Ruhunun üşüdüyünü anlamayacaqsan. İsti bir qəhvə içəcəksən isinməkçün. Başını balınca qoyub düşünəcəksən. Üstüaçıq nə vaxt yatdığını belə bilməyəcəksən.

Səhər durub işə tələsəcəksən. Sonra iş bitdikdə eyni şeylər  təkrarlanacaq…

Yol…

İşıqlı pəncərələr…

Ev…

Soyuq…

İsti qəhvə…

Düşüncələr…

VƏ TƏKLİK….

Zeynəb Münzəvi

(06.10.2011)

Gəzər küçələri, gəzər tinləri,

Səhərdən axşama təkdi bu adam.

Fil çəkə bilməzdi o çəkənləri,

İlahi, gör nələr çəkdi bu adam!..

Ürəyi sızladı dost yarasından,

Xəbəri olmadı öz yarasından,

Uçulan evinin xarabasından

Özgəyə təzə ev tikdi bu adam.

Bu gün o adamı gördüm güzgüdə;

Yox-yox, mən deyiləm,yox-yox, özgədi!..

İlahi, gör məni necə gizlədib,

Elə güzgüdə də təkdi bu adam…

Ramiz Rövşən

Çox qəribə hissdir bu

Səni dünən sevmirdim, bu gün sevirəm

Səni sabah da sevməyəcəm

Gözəl oyundur

Bir gün sevgi

Bir gün ölmüş hisslər.

Bil, bu gün yenə qəlbimdəsən

Bu gün göz yaşımın hər giləsində

Bu gün xatirəmdə

Bu gün burdasan.

Səni qovmaram qal yanımda.

Amma bircə günlük qal

Sabah ölə bilər duyğular

Gəl birgə ağlayaq

İlk dəfə üz-üzə, göz-gözə baxaraq.

Gəl birlikdə qaçaq

Hamıdan uzağa

Cənnət olan diyara

Xatırladım səni bu axşam da.

Günləri sayıram dayanmadan

Artıq səhv saldım

Başlanğıcda başlayan tarixə

yenidən qayıdaq

Mən baxmayım gözünə

Sənsə gülümsəmə saf gülüşlə

Baxsaq da ancaq nifrətlə

Gəl başlamadan son qoyaq hekayəmizə

Yarımçıq romanları sevmədim

Bilirsən?

Səni çox sevmişdim mən…

(Zeynəb Münzəvi)

Sən də sevmişdin

Ən az mənim qədər

Bəlkə buna əminəm

Bəlkə sadəcə qədər

İndi çox uzaqdasan

Əllərim,

Sözlərim çatmayacaq qədər..

Kimsə günahkar deyil

İçimdə yalnız kədər..

Bir oyundu bəlkə də

Gözlərimi bağladım

Onlar da gizlətdilər

Səni məndən, məni səndən

Gözlərimi,

O’nadək sayıb açana qədər..

Hə, oyun oynayır mənimlə

Həyatıma gələnlər

Qalanlar və gedənlər..

Çarmıxa çəkilib hisslərim

Orta əsrlərin sevgi cəzası

İsanı tapmadılar

Məni tutub çəkdilər..

Ağlayır göylər mənə

Bir mələklə söhbəti

Xatırlayana qədər

Sənə nağıl danışım

Bilirsən, əslində mən

Nə sevirdim

Bağışlayacaq qədər

Nə də nifrət edirdim

Nağıl danışacaq qədər..

Mən sadəcə o mələklə

Söhbət edirdim

Ondan..

Başımı qaldıranda

Hər dəfə qarşımdakı

Ondan gələn bir mələk

Cavabımı verirdi:

GÜNAHIN GÖYLƏR QƏDƏR!

İndi məni götürsə

Ölüm özün yetirsə

Ona doğru aparsa

Tək bircə sualım var:

BAĞIŞLAYACAQ MƏNİ,

SONU SEVDİYİM QƏDƏR?

(NUR)

Rəsminə baxıb düşüncələrə dalıram… Biz çoxmu bənzəyirik? Səni də qəbul etmir dünya əhli, məni də. Sənə də baxışlar qəribədir mənə də. Sən də bu dünyadan deyilsən, mən də. Hmmm… Düşünürəm.. Düşünürəm… Gəl gülümsəyək. Sənin də baxışlarından kədər sezilir. Ağlamayaq… Niyə ağlamalıyıq ki? Onlar  bizi anlamaz, anladıqlarını göstərsələr belə. Axı biz uzaylıyıq.. Yuxumuzu mələklər bəzəsin (yenə röyamızdakı işarətlərlə)

14.12.2010  03:32

Gedirəm… içimdə qəribə hisslərlə

Sanki bu yerə bir də gəlməyəcəm

Sevdiklərimə vida deyirəm

Sanki bir də görməyəcəkmişəm…

Səmanın üzünə baxıb
Tez-tez xəyallar qurardım
Gah kosmonavt, gah xalçaçı
Gah da bir səyyah olardım
Ulduzlar birdən sönəndə
Kimsə öldü düşünərdim
Başqa bir ulduzlar çəkib
Yeni həyat başladardım.
Hərdən səhralarda gəzib
Hərdən qütblərdə donardım
Qanadlanıb göy üzündə
Özüm dövrələr vurardım

Bir dənizin kənarında
Kiçik daxmamız da vardı
Biz dərdlərin arasında
Dünyanı xoşbəxt sanardıq
Bir uşaq tək xəyallardan
Bə’zən özüm də qorxardım
Birdən röyadan ayılıb
Əlindən möhkəm tutardım.

(08.02.2010)

Bir insan düzəldəcəm palçıqdan
Bütün insanlara nümunə olacaq atdığı addımla,
Bir insan düzəldəcəm
Allah mənə, mən palçığa qəzəblənmədən
Şəkil verməyəcəm üzünə
Qəlbini bəzəyəcəm naxışlarla ən öncə
İllərlə axtardığım mələk insanı
Beləcə dəvət edəcəm ömrümə.
Bir insan düzəldəcəm palçıqdan,
Fərqlənəcək bütün dostlarımdan
Bəzəməyəcəm üzünü rənglərlə
Bir heykəl kimi yerləşdirəcəm baş ucumdan
Gözümü açdığım hər zaman
Damdabacalar təki duracaq yanımda. (2010 fevral)